Episode 3: నిశ్శబ్దపు అడుగులు – కన్నీటి సంతకం.. కదలని మౌనం! 🕯️
ఎపిసోడ్ 3: నిశ్శబ్దపు అడుగులు – కన్నీటి సంతకం.. కదలని మౌనం! 🕯️
ఆ రాత్రి గడిచిపోతోంది.. కానీ ఆ గదిలో నిశ్శబ్దం ఒక విషసర్పంలా నన్ను చుట్టేస్తోంది. ఆయన (నా భర్త) గోడ వైపు తిరిగి పడుకున్నారు. ఆయన మౌనం నాకు తెలుసు.. అది నిరసన కాదు, నిస్సహాయత. ఆయన శరీరం అలసిపోయింది, ఆయన మనసు అప్పుల భారంతో కుంగిపోయింది. కానీ నా మనసు? అది నా బిడ్డల భవిష్యత్తు కోసం కొట్టుకుంటున్న ఒక గాయపడిన పక్షి.
నేను హాలులో కూర్చుని ఆ తెల్ల కాగితం వైపు చూస్తున్నాను. నా సంతకం ఇంకా తడిగానే ఉంది.. నా కన్నీటి చుక్కలాగే.
1. తల్లి వేదన – ఆ మొండితనం వెనుక దాగున్న లోకం
చాలామంది అంటారు.. "భర్త ఆరోగ్యం బాలేనప్పుడు, ఇల్లు గడవనప్పుడు భార్య రాజీ పడాలి కదా" అని. అవును, రాజీ పడతాను. నా తిండి విషయంలో రాజీ పడతాను, నా బట్టల విషయంలో రాజీ పడతాను, నా ఆశల విషయంలో రాజీ పడతాను. కానీ.. నా బిడ్డల భవిష్యత్తు విషయంలో రాజీ పడాలా? అది రాజీ కాదు.. అది ఆత్మహత్యతో సమానం!
ఒక తల్లిగా నాకు తెలుసు.. ఈ లోకం చాలా క్రూరమైనది. చేతిలో చదువు, ఒంట్లో సత్తా లేకపోతే ఈ సమాజం నా బిడ్డలను కరివేపాకులా తీసి పారేస్తుంది. నా భర్త 22 ఏళ్ల వరకు ఏ కష్టం తెలియకుండా పెరగడం వల్ల, ఆ తర్వాత 10 ఏళ్లు విదేశాల్లో బానిసలా కష్టపడాల్సి వచ్చింది. ఆ 10 ఏళ్లలో ఆయన కోల్పోయిన ఆరోగ్యం, ఆయన చిందించిన రక్తం.. నా బిడ్డలు కూడా చిందించాలా?
"అమ్మ పెట్టే ముద్ద ఆకలిని తీరిస్తే.. అమ్మ ఇచ్చే చదువు వాడి జీవితాంతం ఆకలి వేయకుండా పోరాడే శక్తిని ఇస్తుంది." 🕯️
నా మొండితనం వెనుక ఉన్న భయం ఇదే: నా బిడ్డలు మరొకరి దగ్గర తలవంచుకుని నిలబడకూడదు. వాళ్ళు అప్పుల కోసం అల్లాడిపోకూడదు.
"ఈ లోకంలో మనం పిల్లలకి ఏది ఇచ్చినా అది ఏదో ఒకరోజు తరిగిపోతుంది. డబ్బు ఇచ్చినా, ఆస్తి ఇచ్చినా, నగలు ఇచ్చినా.. అవి కాలంతో పాటు కరిగిపోయేవే. కానీ, మనం ఒక బిడ్డకి ఇచ్చే 'చదువు' మాత్రం ఎవ్వరూ దొంగిలించలేని ఒక అఖండమైన ఆస్తి.
చాలామంది అంటారు, 'పెద్ద స్కూల్ ఎందుకు? చదువుకుంటే ఏదో ఒక ఉద్యోగం రాదా?' అని. చదువు అంటే కేవలం ఉద్యోగం రావడం కాదు.. చదువు అంటే ఒక మనిషికి తన మీద తనకు నమ్మకం కలగడం. తనని తాను నిరూపించుకునే ధైర్యం రావడం. రేపు నా బిడ్డలు ఈ ప్రపంచంలో ఎవరి దగ్గరా చేయి చాచకూడదు అంటే, ఎవరో వస్తారని ఎదురుచూడకూడదు అంటే.. వాళ్ళ దగ్గర ఉండాల్సిన ఏకైక ఆయుధం చదువు మాత్రమే.
మనం అప్పుల్లో ఉండొచ్చు, మనకి రేపటి గురించి భయం ఉండొచ్చు. కానీ ఆ భయం వల్ల పిల్లల చదువుని ఆపేస్తే, మనం వాళ్ళకి చేసే అతిపెద్ద అన్యాయం అదే అవుతుంది. చదువు అనేది ఒక మనిషికి ఇచ్చే సంస్కారం.. అది ఇచ్చే గౌరవం కోట్లతో కూడా కొనలేం. నా బిడ్డకి నేను రాజ్యాన్నే ఇవ్వలేకపోవచ్చు కానీ, ఆ రాజ్యాన్ని గెలిచే 'జ్ఞానాన్ని' మాత్రం తప్పకుండా ఇస్తాను. ఎందుకంటే, చదువు ఉన్నవాడు ఎక్కడైనా బతకగలడు.. కానీ చదువు లేనివాడు ఎప్పుడూ ఇతరుల మీద ఆధారపడాల్సిందే."
"తల్లి ఇచ్చే ఆస్తి బంగారం కాదు.. అది కాలం చెల్లిపోతుంది. తల్లి ఇచ్చే ఆస్తి వెండి కాదు.. అది కరిగిపోతుంది. ఒక తల్లి తన బిడ్డకు ఇచ్చే అసలైన ఆస్తి 'చదువు' మరియు 'సంస్కారం'. అది వాడికి ఈ ప్రపంచంలో ఒక గుర్తింపును, గౌరవాన్ని ఇస్తుంది."
2. ఆరిపోతున్న ఆశలు – (స్వరూప్) మౌనయుద్ధం
స్వరూప్ వయసు 12 ఏళ్లు. ఈ వయసులో వాడు ఆటల మీద కసిగా ఉండాలి. కరాటే డ్రెస్ వేసుకుని గాలిలో పంచ్లు విసరాలి. కానీ వాడు ఏం చేస్తున్నాడు? ఇంట్లో ఉన్న అప్పుల లెక్కలు చూసి, తనకి ఇష్టమైన కరాటే క్లాస్ వద్దు అని అబద్ధం చెబుతున్నాడు.
ఒక తల్లికి తన బిడ్డ చెప్పే అబద్ధం అర్థం కాదా? వాడి కళ్ళలో ఉన్న ఆ ఇష్టం చచ్చిపోతోంది. వాడు తన శక్తిని (Potential) తనే తొక్కేసుకుంటున్నాడు. ఇది చూస్తూ నేను ఎలా మౌనంగా ఉండగలను? వాడు ఇప్పుడు రాజీ పడితే, జీవితాంతం రాజీ పడుతూనే ఉంటాడు. వాడు ఓడిపోకూడదు.. వాడిలో ఉన్న శక్తి సామర్థ్యాలు బయటకు రావాలి.
3. తండ్రి నిస్సహాయత – ఒక మూగ వేదన
ఆయన 25 ఏళ్ల వయసులో విదేశాలకు వెళ్లినప్పుడు ఎంత కష్టపడ్డారో నాకు తెలుసు. అక్కడ ఎవరికీ తెలియకుండా కడుపు మాడ్చుకుని ఆయన పంపిన ప్రతి రూపాయి ఈ అప్పులకే సరిపోయింది. ఇప్పుడు ఆయనకి ఆరోగ్యం సహకరించట్లేదు. ఆయన భయం నాకు అర్థమవుతోంది.. "మళ్ళీ ఈ ఖర్చులు మన వల్ల అవుతాయా?" అని.
కానీ ఆయనకి నేను ఒక్కటే చెప్పాలనుకుంటున్నాను.. "మీరు పడిన కష్టం కేవలం అప్పులు తీర్చడానికే అయితే, అది వృథా! మన కష్టానికి ప్రతిఫలం మన బిడ్డల ఎదుగుదల కావాలి."
"డబ్బు ఉంటే గర్వం వస్తుంది.. చదువు ఉంటే గౌరవం వస్తుంది. మనం మన పిల్లలకి ఇవ్వాల్సింది ఆస్తి కాదు, ఈ సమాజంలో తలెత్తుకుని బతికే వ్యక్తిత్వం." ✨
"కష్టం అందరికీ ఉంటుంది.. కానీ ఆ కష్టాన్ని చూసి భయపడి ఆగిపోతే అది పతనం. ఆ కష్టాన్ని ఎదురించి బిడ్డలను పైకి తీసుకురావడమే 'పేరెంటింగ్'. తండ్రి మౌనం వెనుక బాధ్యత ఉంటే, తల్లి మొండితనం వెనుక ఒక తరం భవిష్యత్తు ఉంటుంది."
4. రియల్ లైఫ్ పెయిన్ – తప్పు ఎక్కడ జరుగుతోంది?
మన చుట్టూ ఉన్న తల్లులు అందరూ రాజీ పడిపోతున్నారు.
- "మన తాహతు ఇంతే నాన్న.. ఈ స్కూల్ చాలు."
- "ఆటలు ఎందుకు.. చదువుకో."
ఇలా అనడం వల్ల మనం గొప్ప వ్యక్తులని తయారు చేయడం లేదు.. కేవలం బ్రతకడం కోసం కష్టపడే మనుషులను తయారు చేస్తున్నాం. ఒక తల్లిగా నేను అది చేయలేను. నా బిడ్డల్లో ఉన్న శక్తిని నేను వెలికి తీయాలి. అందుకే ఆ సంతకం పెట్టాను. అది నా మీద నేను వేసుకున్న ఒక ఉరితాడు కావొచ్చు.. కానీ నా బిడ్డలకి అది ఒక 'విజయ పీఠం'.
"చదువు అనేది కేవలం సర్టిఫికెట్ కాదు.. అది చీకటిలో ఉన్న మన జీవితాలకి వెలుగునిచ్చే ఏకైక దీపం." 🪔
5. సస్పెన్స్ క్లైమాక్స్ – ఆ గాలిలో మౌనం కరుగుతుందా?
తెల్లవారుతోంది.. ఇంకా ఆయన నా వైపు చూడలేదు. ఆ సంతకం పెట్టిన పేపర్ నా చేతిలో వణుకుతోంది. అది దేనికో ఆయనకు ఇంకా తెలియదు. తెలిస్తే ఏమంటారు? గొడవ పడతారా? లేక నన్ను అర్ధం చేసుకుంటారా?
స్వరూప్ నిద్రలేచి నా దగ్గరికి వచ్చాడు. "అమ్మా.. ఆ పేపర్ గురించి నాన్నకి చెప్పావా?" అని అడిగాడు.
నేను వాడి తల నిమిరి అన్నాను.. "చెప్పలేదు నాన్న. కానీ ఈ పేపర్ నీ జీవితాన్ని మారుస్తుంది."
ఆయన మెల్లగా మంచం మీద నుండి లేచి, నా దగ్గరికి వచ్చారు. నా చేతిలో ఉన్న ఆ కాగితం లాక్కున్నారు. ఆయన కళ్లు ఆ కాగితం మీద ఉన్న అక్షరాలను చూస్తున్నాయి.. ఆయన ముఖం ఎర్రగా మారుతోంది. ఆ మౌనం ఇప్పుడు విస్ఫోటనం కాబోతోంది!
ముగింపు – నిశ్శబ్దపు అడుగులు (The Suspenseful Conclusion)
కానీ ఆ విశ్లేషణ ఏంటి?
- అసలు పెద్ద స్కూల్స్ లో ఉండే ఆ 'కంఫర్ట్' ఏంటి? అది పిల్లల మెదడు మీద ఎలాంటి ప్రభావం చూపుతుంది?
- చిన్న స్కూల్స్ లో ఉండే వసతుల లోపం వల్ల పిల్లలు ఏ విషయాల్లో వెనకబడిపోతున్నారు?
- ఆ ఫీజుల వ్యత్యాసం వెనుక ఉన్న అసలు 'క్వాలిటీ ఎడ్యుకేషన్' రహస్యం ఏంటి?
వీటన్నింటినీ నేను ఆయనకి (నా భర్తకి) ఎలా వివరించాను? నా మొండితనం వెనుక ఉన్న ఆ 'వాస్తవాలు' విని ఆయన మనసు మారిందా? లేక ఆ పెద్ద స్కూల్ ఫీజు భారంతో మా మధ్య దూరం ఇంకా పెరిగిందా?
వచ్చే ఎపిసోడ్ (ఎపిసోడ్ 4) లో...
"స్కూల్ గోడల వెనుక అసలు నిజం: పెద్ద స్కూల్ vs చిన్న స్కూల్ - ఒక తల్లి ప్రాక్టికల్ రీసెర్చ్!"
Episode 4 నిశ్శబ్దపు అడుగులు
నేనూ మీ The blogging with teju ✍🏼 🙏🏼
J


Comments
Post a Comment